Sunday, 17 November 2013

ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ: ΕΝΑ ΠΟΛΥΧΡΩΜΟ ΑΘΛΗΜΑ

γράφει ο -limo-

Βλέποντας το παιχνίδι της Εθνικής την Παρασκευή το βράδυ εντυπωσιάστηκα από το θέαμα στις εξέδρες. Πανέμορφη η εισαγωγή με τα μπλε/άσπρα χαρτάκια (κάτι παρόμοιο έγινε και στο ματς Πορτογαλία - Σουηδία) αλλά αυτό που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση ήταν η παρουσία κίτρινου χρώματος στις εξέδρες. Ναι, καλά καταλάβατε, μιλάω για την παρουσία των Ρουμάνων φιλάθλων. Εάν ήμουν κάτοικος κάποιος άλλης πολιτισμένης ποδοσφαιρικά χώρας δεν θα εντυπωσιαζόμουν αλλά δυστυχώς είμαι κάτοικος μιας υποανάπτυκτης (όχι μόνο ποδοσφαιρικά) χώρας στην οποία απαγορεύετε η παρουσία φιλάθλων της αντίπαλης ομάδας στο γήπεδο. 

Το ποδόσφαιρο είναι ένα άθλημα αλλά και ένα μέσο ψυχαγωγίας και διασκέδασης για αυτόν που το παρακολουθεί. Βασικό κομμάτι αυτού του θεάματος είναι τα χρώματα. Στην Ελλάδα του 2013 κάποιοι θέλουν το άθλημα να είναι μονόχρωμο. Και το έχουν πετύχει άψογα. Ο χαβαλές, τα πειράγματα, το δικαίωμα να υποστηρίζεις την ομάδα σου όπου και αυτή να παίζει είναι κάτι που απαγορεύεται στην χώρα μας. 

Οι ευθύνες βαραίνουν και τις τρεις πλευρές. Φιλάθλους, ομάδες, πολιτεία. Το βάρος των ευθυνών όμως γέρνει την πλάστιγγα προς τις δύο μονάχα πλευρές. Οι φίλαθλοι αποτελούν την μάζα η οποία και χαλιναγωγείτε και μπορεί να τιθασευτεί. Ο φανατισμός και η αντιπαλότητα είναι κάτι φυσιολογικό. Το να εκδηλώνεται όμως με βία είναι ένα κατασκεύασμα. Και οι ομάδες έχουν τον πρώτο λόγο σε αυτό το κατασκεύασμα. Φανατισμένα, οργισμένα πιόνια που εκτελούν διαταγές και επηρεάζουν μεγάλη μερίδα των υποστηρικτών τους. Που κάνουν τα πάντα για την ομάδα και προσηλυτίζουν στρατιώτες που θα αφήσουν και την ψυχή τους (και τα λεφτά τους) στο γήπεδο για την ομάδα. Η πολιτεία, πάντα έρμαιο των μεγαλοεπιχειρηματιών, απλά αδιαφορεί. Απλά αποδυκνείεται ανίκανη να επιβάλει την οποιαδήποτε τάξη. Γιατί αν ήθελα θα μπορούσε να καταστείλει τα πλήθη. Το να βάλει 5000 ΜΑΤατζήδες σε ένα γήπεδο χωρητικότητας 15.000 θέσεων δεν είναι λύση. Είναι απλά πρόκληση για επεισόδια. Επεισόδια για τα οποία έχει μάλλον εντολή να προκαλέσει. Για το συμφέρον αυτών που την κοντρολάρουν και την αναμπαίζουν. 

Σαν υγιείς φίλαθλος θέλω να πάω στο γήπεδο και να υπάρχουν απέναντι υποστηρικτές της αντίπαλης ομάδας. Θέλω να πάω να υποστηρίξω την ομάδα μου σε ένα εκτός έδρας ντέρμπι. Να φωνάξω, να αστειευτώ, να κοροϊδέψω, να με κοροϊδέψουν. Έχει κανένα νόημα να τρέχεις μόνος σου σε έναν αγώνα δρόμου? Έχει νόημα να είσαι ένα άσπρο πιόνι σε ένα σκακιστικό αγώνα που δεν έχει μαύρα?




2 comments:

  1. Έχεις απόλυτο δίκιο. Σε χρόνια που ήταν πιο σκληρά (80 - αρχές 90) υπήρχε παρουσία φιλάθλων και των 2 ομάδων. Αλλά γαμώ τα διαρκείας και τις γαμιοφανέλες, εχουν γαμήσει το ωραιότερο άθλημα, έχουν καταντήσει τα γήπεδα εμπορικά κέντρα και για να μην τους χαλάσει η βιτρίνα τα ντιγκάρουν με ΜΑΤ! (Ωραίο άρθρο LIMO)

    ReplyDelete